Wczoraj miałam monitoring w 14dc wyszedł mi 1 pęcherzyk 19mm, przy nawet zwiększonej dawce nie rośnie ich wiele. W tym cyklu czuję się po lekach fatalnie (pewno lekki plus stres), chyba posadziłam żołądek, padło to co mam najsłabsze. W poniedziałek idę do gastrologa. Noc z czwartku na piątek spędziłam w łazience.To już drugi taki alarm w tym tygodniu. Rano ledwie się podniosłam, napakowałam się lekami i zaczęłam jakoś funkcjonować. Lekki mam, kiedyś nawet z powodu zapalenie żołądka przeleżałam w szpitalu 1,5tygodnia, później miałam dietę przez rok, ponad, kefir na dobre zagościł w moim życiu. Druga rzecz która pewno wynika z pierwszej to schudłam do 52kg - niedługo zniknę, moja właściwa waga, kiedy czuje się najlepiej to 55-56kg, przy tej czuję się jak patyk.
No i kolejne primo to w ten week trzeba się starać, a mąż wyjechał he he he, taka praca. Ustaliliśmy z Doktorem że zastrzyk dostane później, a 19mm pęcherzyk może jeszcze urosnąć przez te 2 dni.W sumie endometrium tez mam słaby wiec nie ma co się speszyć. W niedziele strzele ovitrelle i jak wróci mąż po popołudniu 'postaramy'. Żeby obciążyć żołądek też przechodzimy na luteine dopochwowo zamiast duphastona doustnie.
Wczoraj rozmawiałam z Mamą i Bratem, mimo chodem o adopcji, jednogłośnie usłyszałam od nich NIE. Przy podjęciu decyzji nie będziemy się sugerować zdaniem innych, nie mniej jednak chciałam wiedzieć, badam grunt, co myślą o tym moi bliscy. Właściwie ich rozumiem, do niedawna też tak reagowałam.
Jak
by wszystkiego było mało, Mama czuje się średnio, dopadło ją
przeziębienie, jakiś wirus, a Teściowa która czeka na przeszczep serca, w
środę przyjeżdża do lekarza, o ile frakcja ciut poprawiła się, to
podupadła na czym innym.
Nie widzę perspektyw, nie mam punktu odniesienia, dzień za dniem leci, ja zaś tęsknię za beztroskim dzieciństwem.
 |
| http://pixdaus.com |