Nasz mały chłopczyk

Tej nocy długo nie mogłam zasnąć, obudziłam się rano przed 8, wypoczęta. Siedzie w salonie słyszę drepcze mąż
'a ty co wstałaś o 8 żeby sobie pazury zmywać, z lakierem nie da się spać?'
Nie ... muszę zmyć, czerwony kolor nie wolno, muszą być bez. 
A gdzie idziesz? 
Urodzę dziś
Można tak sobie zaplanować? przecież mamy 26 iść
Nie można.

Na końcu ciąży często pytałam Doktora, czy będę wiedzieć że to dziś, już, teraz. Zawsze mówił: 'nie przegapi Pani'. Tak się stało. Wstałam rano i byłam pewna że to jest ten dzień, dzien w którym urodzi się nasz Syn. 
Wstałam rano, zmyłam pazury, wzięłam kąpiel. Nic nie jadłam. Nie bałam się. Byłam spokojna. Czułam skurcze. Liczyłam. Co 13 min. Miedzy czasie można coś zrobić. Nie są mocne, słabe. Zaplanowałam że koło 11 zadzwonię do Doktora,zawsze mnie pocieszał że zdąży dojechać, że to nie dzieje się szybko (w przypadku pierwszego porodu, tym bardziej mojego porodu). Jest 11, mąż trochę panikuje, nie mam wydrukowanych badań z wczoraj, a pasowało by ze sobą mieć, nie mamy drukarki więc leci do kolegi wydrukować. Dzwonie do Doktora, nie odbiera, nie panikuje, umowa była że jeśli nie odbierze, dzwonić na recepcje w ciągu dnia, w nocy odbierze (jestem pewna że w nocy mój Doktor nie śpi i przypuszczam że ładuje się od pacjentek). Dzwonie,  odbiera Iwonka:
Dobry
Dobry
Doktor jest? 
Jest
Gdzie?
na transferze
Super, proszę mu przekazać że ja mam skurcze już co 10 min, ale nie są mocne. 
Przekażę. 
Pa, pa

Trzymamy się planu. Zadzwoniłam do Mamy na skyjpaju. 
Cześć
Cześć
Co tam? 
Nic, tak sobie dzwonie. Jadę na 13 do szpitala. Będęęęęęęęę uuuuuuuffffff dziś rodzić, właśnie złapał mnie skurczy byk. 
O Boże, jak to dziś aaaa oooo uuuu
Nie panikuj, wszystko ok, jestem spokojna. 
Pa, pa

13:00 pakujemy się do auta. Jedziemy. Fajnie. Trochę średnia pogoda. Sukienka, płaszcz. Piszę smsa do Doktora, jadę do szpitala. Odp.: ok. (Zawszę pisze krótkie smsy. Lekarze tak mają, ani cześć ani spadaj. Mój brat, lekarz, to samo. Śmieję się z niego że jemu operator liczy jeden sms = jedna literka stąd takie krótkie). Wchodzę na odział. 
Dobry 
Dobry
Skurcze mam. Planowaną mam na 26 ale dziś jest dobry dzień i widzę że nie ma tłoku.
Ok
Zaraz podłączmy do KTG. 

Tak też uczynili. Leżałam pół godziny, wtedy złapał mnie skurczy właściwy. Widziałam orła cień. Nie był straszny. Nawet się ucieszyłam. Ja na miejscu. Doktor powiadomiony. Syn śpieszy się na świat. Piękny dzień. 
Biorą mnie na odział, badania. Zastanawiam się czemu w szpitalach, w gabinecie są krzesła zwane przeze mnie Rakiety, a nie ma nawet parawaniku/krzesełka by odłożyć swoje reformy (Ujastek, Radygiera, Kopernika). Pan Miś (tak go nazwałam że względu na jego wzrost/figurę/wagę, odpowiadając mojemu Doktorkowi na pytanie kto mnie badał) delikatny nie jest, bliżej mu do drwala nić do ginekologa. Poszarpał poszarpał i stwierdził że szyjkę mam zerową. Co akurat mnie nie zdziwiło bo ona już była zerowa od ponad dwóch tygodni. 
Usg było śmieszne. Badało dwóch. Miś i Don Kichot (wysoki/chudy/smętny) posmyrali głowicą stwierdzili że wód płodowych mam 7,2 ... słucham ich słucham i mówię że to nie możliwe Panowie bo ja od 32 tygodnia mam niskie AFI. Brwi im zbiegły się jak u Tadżyckich kobiet do kupy i coś zaczęli na nowo wróżyć nad moim brzuchem.... kręcą kręcą nagle AFI 4,5 czyli poniżej normy. Nie zależało mi na ich opinii, badaniach, ważna była dla mnie obecność mojego Doktora. Godzina była 15. Rozmawiam ze swoim Doktorem, zdaje mu relacje co i jak. Po drodze zdążyłam zaliczyć szpitalny bar, w którym zjadłam 3 pierogi.  Miś mnie straszy... raz że dziś cc, następnym razem ze planowo... podłączają drugi raz KTG, jeszcze raz badanie. 
Cały czas jestem na telefonie ze swoim Doktorem. Rozmawiamy:
Coś Pani jadła 
Jadłam, mówili że nic dziś nie będzie, to zjadłam trochę
Jak długo temu 
14? 15?
Ok to CC kolo 20
Pije Pani
Tak, właśnie pije 
To jak przyjdzie anestezjolog proszę mu powiedzieć że pani już dawno nie pije, i nie pić. 
Doktorze, co Pan robi, biegnie? 
Tak, biegam, właśnie biegnę, wezmę prysznic i jadę do Pani, będę kolo 20. Zadzwonię żeby wszystko przygotowali. 

Dzwonie do męża który w tym czasie skoczył do domu, żeby na 19 był. 
Kolo 19 przenoszą mnie na porodówkę. 
Klimat wesoły, śmiejemy się z mężem, wygłupiamy się jak dwa głupki. Kiedy są skurcze mniej wesoło ale klimat kabaretowy. Podłączają kroplówki. Tadam... zagląda mój Doktor. Dzień Dobry, Dobry, jestem, ja też... to co zaczynamy? Jestem gotowa! 
20:20 biorą mnie na sale. Pakują znieczulenie. Wszystko mnie pytają się jak się czuje. Odpowiadam że jestem spokojna i że niczego się nie boje. Zaczynamy.  Mąż ze mną.
20:42 mój wspaniały Doktor pokazuje Syna. Pani Aniu Syn. Anestezjolog krzyczy 20:42. 

Pamiętam każdą sekundę dnia w którym przyszedłeś na świat. Każde słowo, zapach, smak. Od tego dnia zmieniło się cale moje życie. Jesteś przy mnie. Jesteś moim sercem, duszą, ciałem. 

24/05/2015 20:42 Wszystkiego najlepszego Synku! 

w locie

Dwa dni 4 samoloty. Uwielbiam latać, bagażu nie nadaje wprawie nic nie mam w walizce: piżama, małe kosmetyki, t’shirt na przebranie, spodnie,  dwie sukienki, marynarka, obcasy i laptop. Siedzę w samolocie, jestem potwornie zmęczona czeka na mnie jeszcze jedna przesiadka w Warszawie. Latanie jest fajne – na wakacje, służbowe wyjazdy są mało atrakcyjne. Zawsze mi towarzyszy stres, nie że lecę ale przed cholernymi spotkaniami. Po spotkaniach oceniam, że nie było czego się stresować, nie było tak strasznie a ja wypadłam nie najgorzej. Nauka czyni mistrza, może kiedyś opanuję emocję ja  nie na odwrót. Po ostatnim 9h locie w maju, o którym nie wspominałam na blogu miałam okropne problemy z uchem, przy lądowaniu dostałam tak potwornego bólu ucha, że chciało się krzyczeć. Bardzo dużo już latałam i nigdy nie miałam żadnych kłopotów z zatkanymi uszami, ale nie doleczona choroba marcowa i lekkie przeziębienie przed podróżą dali znać, a może się starzeje? Po co wspominam i tym teraz? A tylko dla tego, że laryngolog poleciła mi stosować zwykłe kropelki do nosa przed każdym wylotem i lądowaniem. Jest okazja sprawdzić – dziele się z wami to działa, może ktoś z was będzie leciał to taka informacja się przyda:) Zwykła woda morska do nosa.

Lecę w niebie. Jest niesamowicie – zachód słońca nad chmurami w dodatek siedzę sama na 2 miejscach. Jedyny minus jest taki, że siedzi jakiś burak przede mną który za drugim razem zwrócił mi uwagę żebym delikatnie rozkładała stolik. Dziwnie, bo właśnie tak robiłam, olewam. Jestem tak zmęczona że chyba będę złośliwa i otworze mu tak ten stolik aż się złamas obudzi. W dodatek mam jeszcze resztki okresu ale już biorę leki na stymulacje, pewno w następnym tygodniu będę chodzić na usg, nieważne. Teraz o innym. Powiem wam, że nasz LOT schodzi na psy, dostałam właśnie szklankę wody i princepolo malutkie, można ew. coś sobie wykupić. W domu będę w nocy, a rano do pracy. Jutro, tudzież już dziś jest wyjątkowy dzień – mam urodziny! Zazwyczaj jest tak, że myśli o dziecku łapią mnie w dwa święta roku – sylwestra i moje urodziny, czyli kiedy przewala się w kalendarzu rok. Robię podsumowanie. Każdego roku to samo, jestem o rok starsza, nic się nie zmieniło w moim życiu, nadal nie jestem matką, mam za co żyć ale nie mam dla kogo żyć, oprócz męża ale wiecie o co mi chodzi. Te kolejne urodzinowe ‘dzieście’ w ogóle nie przynoszą mi radości, czuje że życie właśnie tak przeleci, szybko niezauważalnie. Nawet nie mam marzeń urodzinowych, byle zdrowi wszyscy byli.

Buziaki z nieba!

ps. wysyłam z Wawy. Jak zawszę 'czekając', tym razem tylko na następny samolot:)

Odwiedziny

Piątek zazwyczaj mija mi bardzo szybko, dziś wyjątkowo ślimaczył się. Rano w szpitalu do 17:30 w pracy, później byłam odwiedzić moją koleżankę i jej synka. Urodziła miesiąc z hakiem temu (miałyśmy tydzień różnicy, nie wie że borykamy się z niepłodnością). Mały przecudowny, kruszynka taka maluśka, wieczory miewa bardzo niespokojne bo boli go brzuszek. Kupiłam mu wczoraj trochę prezentów. Lubię robić prezenty, później tak fajnie się patrzy jak ktoś się cieszy. Wyszłam od nich z uczuciem ogromnej tęsknoty, a zarazem z uczuciem, że jednak nie zasługuję na bycie mamą. Patrzyłam na nich porównywałam się do nich i ja jestem zupełnie inna. Poryczałam się jak zawsze w samochodzie. 

Jutro humor mi się nie poprawi na pewno, idę do domu opieki społecznej do takich dwóch babć. Odwiedzam ich raz na jakiś czas od 12lat, pani Ola 94lata i pani Klara 86lat, żyją już w swoim świecie. Te odwiedziny są bardzo ciężkie, emocjonalne.

Odpocznijcie przez weekend. 

Idę pobiegać, przewietrzę głowę i napije się winka.