Warsztaty: Niepłodność. Wartości i decyzje.

To już nasza trzecia edycja! 

Zapraszam do udziału! 

Ilość miejsc ograniczona ale wstęp wolny!  
Dziękuję Ali z http://bocianieczekamy.blogspot.com/ za udostępnione zdjęcie, jest w nim ogromna siła.

Warsztaty: Niepłodność i co dalej?

Kochani, miło mi poinformować że dopięliśmy organizacyjnie wszystkie obowiązki.  Udało się, będziemy mieli fantastyczne spotkanie na które serdecznie zapraszam. 

Porozmawiajmy razem o niepłodności!

Poprowadzi psycholog, psychoterapeuta Olga Jurasz - Halaczek, Dr. Bartosz Chrostowski i Magdalena Modliborska szefowa działu adopcja w magazynie Chcemy być rodzicami. 

18/03/2017 10:00

Przyjażń

Nim na dobre przemaluje swoje podwórko opowiem o jednej przyjaźni.

Znamy się bardzo długo. Pewnego dnia, gdy miałam 14 lat, po prostu i zupelnie niespodziewanie, wpadliśmy na siebie. Tak naprawdę to było bardzo dawno temu, nie wiele pamiętam z tego okresu. Nie było googla, internetu, facebooka, instagramu ani komórek, żeby dowiedzieć się o sobie więcej. Nikt też chętnie się nie dzielił, w grupie nie było o tej przyjaźni żadnej dyskusji. 

W studenckich czasach nie dbaliśmy o kontakt, wpadaliśmy raz na jakiś czas na siebie, chwilę czułości i znowu przerwa na miesiąc, dwa, a może i więcej. Ja nigdy nie wiedziałam kiedy spotkamy się jeszcze. Nie powiem żeby tęskniłam, dla mnie nasz kontakt był zupelnie obojętny. Nie znaliśmy się jak łyse konie. Później ślub, bawiliśmy się razem, w końcu to moja koleżanka. Po ślubie wszystko się odmieniło, chciałam poznać ją bliżej. Bardzo była mi potrzebna. Zapragnęłam kontaktu, w końcu tyle lat razem, razem i osobno. Kto jak nie Ona. Znała mnie bardziej niż ja Ją. Wiedziała że bardzo ją potrzebuję, zwłaszcza wtedy, kiedy dostałam wypis ze szpitala, na którym było napisane - niepłodność pierwotna. Nie wspierała mnie, straciliśmy kontakt na dobre. 

Szukałam.

Źródło: internet

Chodziłam. Czasem ktoś mi dawał namiary, więc robiłam wszystko by się odezwała. Kiedy odzywałam się starałam się o normalny, zdrowy kontakt między nami. Wiedziałam, że będąc przy mnie może mi pomóc, tylko razem możemy zawalczyć. Wiedziałam, że jest bardzo związana z moją (nie)płodnością,  bo to były koleżanki. Musiałam polubić je obie. Docieraliśmy się długo, pomagali nam nie jedni. Zahartowały mnie obie. Przyjaźń na dobre! Po trupach. Mogę opowiedzieć o niej dużo, przez nią poznałam niepłodność, zanurzyłam się głębiej niż chciałam. Mogłam ją zaakceptować, walczyć z nią, albo polubić(?). Znam sporo, przeszłam nie mało. To ona zmieniła mój byt. Ta bliskość dała mi kawałek nieba. Taka przymusowa przyjaźń, na lata, na całe życie. 

Uwaga remont

#nieplodnosciniewidac Niepłodności nie widać

Wczoraj odbyło się pierwsze wyjazdowe spotkanie kampanii Niepłodność nie widać #nieplodnosciniewidac, w Krakowie. Byłam. Bardzo dziękuję Redakcji za cierpliwość i zaproszenie! Tak bardzo chciałam być. Kameralnie, dziewczyny Jolanta, Magdalena, Dorota i Tomek z redakcji 'Chcemy Być Rodzicami', embriolog Marta i manager Małgorzata kliniki Macierzyństwo i My (Kasia, Ania, Klaudia i Ja). Czułam się doskonale w tym towarzystwie. Poruszyliśmy mnóstwo istotnych spraw jak dla personelu kliniki, tak i dla pacjenta. Rozmawialiśmy, rozmawialiśmy o niepłodności i nie tylko. Był tylko jeden minus - czas, tak szybko leciał.

Niepłodność jest obok nas, doskonale znam temat, przerabiałam, wiem. Niepłodność to choroba i fizyczna i emocjonalna, stąd tabu, stąd tak ciężko o tym mówić, rozmawiać, słuchać. 

Tam wśród nich można się naładować, tak też zrobiłam. Ruszam  z kampanią, niosę dalej. 

To jest wielka rzecz, odczarowujemy niepłodność, obnażamy temat, puszczamy go w świat. Słuchajcie, czytajcie, mówcie, zbierajcie wiedze, o tym warto rozmawiać, warto się otwierać, warto pomagać.  

Niepłodności nie widać! 

 cdn

Nasz mały chłopczyk

Tej nocy długo nie mogłam zasnąć, obudziłam się rano przed 8, wypoczęta. Siedzie w salonie słyszę drepcze mąż
'a ty co wstałaś o 8 żeby sobie pazury zmywać, z lakierem nie da się spać?'
Nie ... muszę zmyć, czerwony kolor nie wolno, muszą być bez. 
A gdzie idziesz? 
Urodzę dziś
Można tak sobie zaplanować? przecież mamy 26 iść
Nie można.

Na końcu ciąży często pytałam Doktora, czy będę wiedzieć że to dziś, już, teraz. Zawsze mówił: 'nie przegapi Pani'. Tak się stało. Wstałam rano i byłam pewna że to jest ten dzień, dzien w którym urodzi się nasz Syn. 
Wstałam rano, zmyłam pazury, wzięłam kąpiel. Nic nie jadłam. Nie bałam się. Byłam spokojna. Czułam skurcze. Liczyłam. Co 13 min. Miedzy czasie można coś zrobić. Nie są mocne, słabe. Zaplanowałam że koło 11 zadzwonię do Doktora,zawsze mnie pocieszał że zdąży dojechać, że to nie dzieje się szybko (w przypadku pierwszego porodu, tym bardziej mojego porodu). Jest 11, mąż trochę panikuje, nie mam wydrukowanych badań z wczoraj, a pasowało by ze sobą mieć, nie mamy drukarki więc leci do kolegi wydrukować. Dzwonie do Doktora, nie odbiera, nie panikuje, umowa była że jeśli nie odbierze, dzwonić na recepcje w ciągu dnia, w nocy odbierze (jestem pewna że w nocy mój Doktor nie śpi i przypuszczam że ładuje się od pacjentek). Dzwonie,  odbiera Iwonka:
Dobry
Dobry
Doktor jest? 
Jest
Gdzie?
na transferze
Super, proszę mu przekazać że ja mam skurcze już co 10 min, ale nie są mocne. 
Przekażę. 
Pa, pa

Trzymamy się planu. Zadzwoniłam do Mamy na skyjpaju. 
Cześć
Cześć
Co tam? 
Nic, tak sobie dzwonie. Jadę na 13 do szpitala. Będęęęęęęęę uuuuuuuffffff dziś rodzić, właśnie złapał mnie skurczy byk. 
O Boże, jak to dziś aaaa oooo uuuu
Nie panikuj, wszystko ok, jestem spokojna. 
Pa, pa

13:00 pakujemy się do auta. Jedziemy. Fajnie. Trochę średnia pogoda. Sukienka, płaszcz. Piszę smsa do Doktora, jadę do szpitala. Odp.: ok. (Zawszę pisze krótkie smsy. Lekarze tak mają, ani cześć ani spadaj. Mój brat, lekarz, to samo. Śmieję się z niego że jemu operator liczy jeden sms = jedna literka stąd takie krótkie). Wchodzę na odział. 
Dobry 
Dobry
Skurcze mam. Planowaną mam na 26 ale dziś jest dobry dzień i widzę że nie ma tłoku.
Ok
Zaraz podłączmy do KTG. 

Tak też uczynili. Leżałam pół godziny, wtedy złapał mnie skurczy właściwy. Widziałam orła cień. Nie był straszny. Nawet się ucieszyłam. Ja na miejscu. Doktor powiadomiony. Syn śpieszy się na świat. Piękny dzień. 
Biorą mnie na odział, badania. Zastanawiam się czemu w szpitalach, w gabinecie są krzesła zwane przeze mnie Rakiety, a nie ma nawet parawaniku/krzesełka by odłożyć swoje reformy (Ujastek, Radygiera, Kopernika). Pan Miś (tak go nazwałam że względu na jego wzrost/figurę/wagę, odpowiadając mojemu Doktorkowi na pytanie kto mnie badał) delikatny nie jest, bliżej mu do drwala nić do ginekologa. Poszarpał poszarpał i stwierdził że szyjkę mam zerową. Co akurat mnie nie zdziwiło bo ona już była zerowa od ponad dwóch tygodni. 
Usg było śmieszne. Badało dwóch. Miś i Don Kichot (wysoki/chudy/smętny) posmyrali głowicą stwierdzili że wód płodowych mam 7,2 ... słucham ich słucham i mówię że to nie możliwe Panowie bo ja od 32 tygodnia mam niskie AFI. Brwi im zbiegły się jak u Tadżyckich kobiet do kupy i coś zaczęli na nowo wróżyć nad moim brzuchem.... kręcą kręcą nagle AFI 4,5 czyli poniżej normy. Nie zależało mi na ich opinii, badaniach, ważna była dla mnie obecność mojego Doktora. Godzina była 15. Rozmawiam ze swoim Doktorem, zdaje mu relacje co i jak. Po drodze zdążyłam zaliczyć szpitalny bar, w którym zjadłam 3 pierogi.  Miś mnie straszy... raz że dziś cc, następnym razem ze planowo... podłączają drugi raz KTG, jeszcze raz badanie. 
Cały czas jestem na telefonie ze swoim Doktorem. Rozmawiamy:
Coś Pani jadła 
Jadłam, mówili że nic dziś nie będzie, to zjadłam trochę
Jak długo temu 
14? 15?
Ok to CC kolo 20
Pije Pani
Tak, właśnie pije 
To jak przyjdzie anestezjolog proszę mu powiedzieć że pani już dawno nie pije, i nie pić. 
Doktorze, co Pan robi, biegnie? 
Tak, biegam, właśnie biegnę, wezmę prysznic i jadę do Pani, będę kolo 20. Zadzwonię żeby wszystko przygotowali. 

Dzwonie do męża który w tym czasie skoczył do domu, żeby na 19 był. 
Kolo 19 przenoszą mnie na porodówkę. 
Klimat wesoły, śmiejemy się z mężem, wygłupiamy się jak dwa głupki. Kiedy są skurcze mniej wesoło ale klimat kabaretowy. Podłączają kroplówki. Tadam... zagląda mój Doktor. Dzień Dobry, Dobry, jestem, ja też... to co zaczynamy? Jestem gotowa! 
20:20 biorą mnie na sale. Pakują znieczulenie. Wszystko mnie pytają się jak się czuje. Odpowiadam że jestem spokojna i że niczego się nie boje. Zaczynamy.  Mąż ze mną.
20:42 mój wspaniały Doktor pokazuje Syna. Pani Aniu Syn. Anestezjolog krzyczy 20:42. 

Pamiętam każdą sekundę dnia w którym przyszedłeś na świat. Każde słowo, zapach, smak. Od tego dnia zmieniło się cale moje życie. Jesteś przy mnie. Jesteś moim sercem, duszą, ciałem. 

24/05/2015 20:42 Wszystkiego najlepszego Synku! 

poza-ustrojowe

Dziękuję za maile i komentarze pod ostatnim postem. 

Dziś napiszę o sprawie, która od mniej więcej dwóch tygodniu męczy mnie od środka. Chcę się nią podzielić. Jest szansa że nie czytają 'nieplodnoscwkrakowie' a zatem nie będą źli. Nawet jeśli, liczę, że poznają zdanie innych i przemyślą wszystkie za i przeciw.  

Popieram in vitro, znam dużo par co próbowali, co są w ciąży, co już urodzili i te pary którym jeszcze się nie udało. Pary które świadomie zrezygnowali z kolejnych prób i te które świadomie nie przystąpili. Wszystkim kibicowałam, kibicuję i kibicować będę. Muszę szczerze przyznać się, tu liczę, że się nie uda. 

Pewna para z niewysokim AMH dostała się do programu rządowego. Są pacjentami klinik w której ja się leczyłam. W związku z tym że program się kończy podchodzą do ostatniej stymulacji. Parze bliżej już do 40 niż do 30. W ostatnim czasie relacje między Nim a Nią bardzo się pogorszyły, związek nie przetrwał, para się rozstała. Nie będą już razem. Nie będą już razem, nie mniej jednak zdecydowali że przystąpią do ostatniej procedury IVF. Nie umiem powiedzieć czemu się na to decydują, że jest finansowana? że chęć bycie rodzicem jest silniejsza? Różnie życie się układa. Każde z nich będzie doskonałym rodzicem. Z ogromną wrażliwością i dużą dozą empatii, do bezwarunkowego pragnienia rodzicielstwa, nie umiem zająć żadnej pozycji niż po stronie dobra dziecka. Czy to jest pojedynczy przypadek? Może w niepłodności pary decydują się na bycie razem dla starań teraz, a nie kiedy znajdą nowego/odpowiedniego partnera/partnerkę za parę lat. Zegar tyka. Chore? Rzeczywistość? Jakoś to będzie?

Źródło:http://mamdziecko.interia.pl/ciaza/news-nieplodnosc-to-nie-koniec,nId,1575736

Komórka j

Wszyscy co tutaj zaglądają, celowo bądź przypadkiem, proszę o Waszą szczerą opinie na temat adopcji komórek jajowych. Ustawa o leczeniu niepłodności określa oznaczenia biorczyni, dawstwa itd., więc jest to już prawnie regulowane. Nie znam ani jednej biorczyni, natomiast znam kilka osób, które oddali swoje komórki do adopcji. Bardzo ich za to podziwiam. 

Pytanie zadaje nie przypadkowo. Jeśli chodzi o moją opinie, brak by mi było odwagi oddać swoją komórkę jajową. Nie poradziłabym sobie z myślą że gdzieś może biegać w połowie moje dziecko.  Byłabym ciekawa co się z nimi stało, kto dostał itd. Nie wiem czy można w tych kategoriach ten wątek rozpatrywać. Czy bym odważyła się skorzystać z czyjeś komórek? Nie umiem odpowiedzieć na to pytanie. A co Wy sądzicie?

Źródło: internet

Luty - blog

W lutym minęło dwa lata odkąd w sieci jest kawałek mnie. Poznałam mnóstwo fantastycznych osób, już przyjaciół. Kiedy poznawałyśmy się łączyła nas - niepłodność, ale nie zawsze wszystkie możliwe rozmowy, maile, smsy, spotkania kończyły się na rozmowach o niepłodności. Przecież my oprócz 'być w ciąży' mamy inne zainteresowania i pasje. Kiedy zakładałam bloga chciałam żeby nikt tyle nie czekał i tyle nie szukał. Te kilka lat mojej diagnostyki można było zredukować do kilku miesięcy, a później przy opiece dobrego lekarza, na którego trafiłam, resztę czasu zredukować do minimum. Może by to trwało trzy lata a nie sześć. 

Długo nie mogłam się zdecydować czy podawanie w nazwie 'Kraków' jest właściwym. Będąc na studiach doktoranckich (nie otworzyłam przewód jeśli kogoś to interesuje), nasi profesorowie, zawsze walczyli o precyzyjny tekst np. 'nie wszystkie województwa Państwa'  tylko 'wszystkie szesnaście województw Państwa Polskiego' może dzięki temu prace też mieliśmy dłuższe. Mieszkam w Krakowie, a zatem wyraźnie zarysowałam teren, po którym przez te lata biegałam od drzwi do drzwi w poszukiwaniu specjalisty. 

Czy jestem z Krakowa? O tym też nigdy nie pisałam. Z pewnością część zauważyła błędy które bezustannie robię, zdarzyło się nawet mnie poprawić. Może to jest dobry moment żeby napisać, że mieszkam w Krakowie, ale jestem zupełnie z innego świata ( i tu niech pozostanę nadał anonimowa). 

Może nie wiele razy pisałam na 100% to co chciałam napisać, filtrowałam informacje. Otóż pewnego dnia w pracy będąc zalogowana na blogowym mailu, wysłałam nieświadomie prośbę o zaproszenie do pewnej tabeli użytkowników. Uuuffff jak byłam na siebie zła. Dobrze że kolega, który był administratorem tej grupy, jest bardzo wyrozumiały (liczę na to) i od razu zaproszenie usunął. Wtedy dość długo nic nie pisałam, biłam się z myślami czy zamknąć czy zablokować bloga. Doszłam do wniosku że zostawię tak jak jest, ewentualnie treść będzie nieco zdystansowana. Bądź co bądź decydując się na bloga, trzeba być świadomym że prędzej czy później grono znajomych osób na niego natrafią albo się o nim dowiedzą. Nawet jak jesteś bardzo anonimowy zweryfikuje cię ewentualnie po treści. A druga sprawa, rzadko pisałam co czuje. Może przez to treść jest nieco nudna, same suche fakty. Jak mówiła moja teściowa: "Ania jesteś taka skryta, nic nie opowiadasz (chodziło jej o leczenie, bądź gdzie leży problem)", po pierwsze nie widzę powodu by się przed nią otwierać, a po drugie uznaje zasadę 'wszystko co powiesz może być użyte przeciwko tobie' i w związku Ania - Teściowa, to się doskonale sprawdza. Przez czas, kiedy skończyłam pisać o tym co czuje, wiele się zmieniło, wiele się wydarzyło. Kolega zmienił prace, ja dojrzałam by się dzielić nie tylko faktami lecz przemyśleniami. 

Ankieta

Pare dni temu napisała do mnie Marta, studentka psychologii, która zbiera materiał do pracy magisterskiej. Umieszczam jej prośbę, może ktoś z nas będzie chętny wesprzeć ją w badaniach.

"Witam jestem studentką V roku psychologii. Piszę pracę magisterską na temat niepłodnych małżeństw a mianowicie ich subiektywnej oceny jakości oraz więzi małżeńskich. Aktualnie poszukuje grupy badawczej. Moje badania są całkowicie anonimowe, a dane zbierane są wyłącznie w celach badawczych. Dlatego prosiłabym chętne małżeństwa o wypełnienie poniższej ankiety."
 

 Ankieta

8 level

Kładąc się spać myślę, że w czasie jutrzejszej drzemki napiszę małe info co u nas. Rano plan się zmienia, mały zamyka oczy a ja wpadam w szal domowych zajęć i jak tylko otwieram  komputer Bartosz otwiera oczka. Problem jest taki, że nie wyrabiam się z zaplanowanymi zajęciami, nie wiem czy to normalne. Jak by dzień trwał dłużej, noc wolniej, to bym się zmieściła ze wszystkim w jednej dobie. 

Co u nas: 

Rozszerzamy dietę, ciągle o nowe rzeczy. Poszłam metodą tradycyjną. Złapaliśmy kilka wysypek pokarmowych. Właściwie od początku rozszerzania miał jakieś mniejsze bądź większe wysypki. Ja zrezygnowałam z całego nabiału, na początku myślałam że może ma nietolerancje  laktozy, teraz myślę/badam czy nie jest to skaza białkowa. Dostał jogurcik naturalny dla dzieci parę łyżek i znowu mam biedronkę w domu. Już go krochmaliłam, Fenistiłam, Pimafukortiłam, różnomaściłam i g to daję. W naszym wypadku dieta i czas leczy wysypki. Zaczęliśmy w 6m smakową przygodę, z małymi przerwami ze względu na wysypki. Raz odstawialiśmy raz włączaliśmy po kolei nowości. Teraz kupuje w eko sklepie warzywa i gotuje mu sama. Owoce lecimy słoiczkami. Kaszki bez mleczne, mleczne różnych firm jaglane, kukurydziane różniane żadna mu niesmakujące. Musi mieć naprawdę ochotę zjeść parę łyżek. Mieliśmy też problemy brzuszkowi. Braliśmy dicoflor, laximed. Braliśmy to na wyrost powiedziane, polowe lądowało poza buzią. Dopiero wychodzimy z tego. 

Spacerujemy ostatnio nie wiele. Smok Krakowski już tak nie straszy, jak SMOG. 

Po świętach Bartosz zaczął siedzieć sam, bez poduszek. Mamy 5 zębów. Idą jak szalone.  Słabo śpi, nie zawsze ma apetyt. Mówi mama, gaga, baba, kaka, amń-amń. I kupę śmiechu robimy na nocnik. Uwielbia kapcie, skarpety. Swoje lubi ściągać:) 

Coraz częściej słyszę że mamy ładną córeczkę. 

Lecę.

2015

Wspaniały. Najlepszy. Wyczekany. Najszczęśliwszy. 
Niezwykły!
Życzę Wam radości i pokoju w sobie każdego dnia Nowego Roku

Spełnienia marzeń! 

...

Źródło: internet

Jestem za in vitro, bez wahania poddalibyśmy się tej metodzie. Natomiast każda para jest inna szanuje wybór i prywatność wszystkich. Starający się powinni wyznaczyć własną granicę. I powinni mieć możliwość skorzystania z nowoczesnych rozwiązań medycyny. 

Kiedy nie było programu a moje leczenie nie przynosiło żadnych efektów, często myślałam czy będzie nas stać na in vitro. Zwykła kalkulacja budżetu nie pozwalała dopuszczać nadziei. Tania nie jest a i skuteczność nie porażająca. Prawdopodobnie wiele Par (popierających IVF) tak kalkulowało, nie było pytania czy nas stać moralnie etycznie, tylko czy nas stać finansowo.
Naszą granicą były monitoringi, IUI. Gdy pojawił się program, ucieszyłam się, więcej możliwości, granica przesunęła się, nadzieja urosła.  Niepłodność - każdy miesiąc przegrana bitwa. Lekarz podstawowej opieki zdrowotnej, podyplomowe z bioetyki, ojciec ośmiorga dzieci  - może mieć choć blade pojęcie o niepłodności?  W jego domu nigdy nie brakowało śmiechu dzieci, a żona prawdopodobnie przez cały okres małżeński była w jednej wielkiej ciąży. Jako lekarz proponując narodowy program prokreacyjny powinien wiedzieć że nie zadziała przy np. trwałym uszkodzeniu jajowodów.  Wypracowaliśmy 'program' który działa, może kuleje, może trzeba go jeszcze z każdej strony dopieścić, poprawić ale jest, powstał i dał wielu parom Nadzieje.

6 level

Pędzi 6 miesiąc, przy czym pędzi to właściwe słowo ... czas mija z prędkością dotychczas nieznaną. Kiedyś w pracy rozmawiamy z szefem, mówi:

Natalia w tym roku do szkoły... 

CO? jak to przecież ona jeszcze malutka? przyszłam do pracy wtedy co się właśnie urodziła...

No tak, już tyle lat tutaj pracujesz... 

...a ta rozmowa była dwa lata temu. 

W pracy zawsze mi czas szybko leciał, jedyny czas który się wlókł, to wtedy kiedy się czekało na kolejny cykl, z pewnością to doskonale znacie. Bartoszek rośnie, a my próbujemy wciąż ułożyć harmonogram, kiedy jemy, kiedy śpimy, kiedy odpoczywamy i nie chodzi tutaj o syna, tylko o jego rodziców:) Śpię na raty, właściwie nie wiem czy śpię czy tylko mam zamknięte oczy, śmieje się że to przypomina sex przerywany. Przyzwyczaiłam się, nie potrzebuje więcej, chyba. Nie umiem na pstryknięcie zasnąć, a zanim zasnę trzeba już wstawać i być gotowym do pełnej mobilizacji. Sen to nuda:)

Wygoniliśmy bakterie, przyplątała się alergia/uczulenie, więc teraz tydzień dostaje kropelki odstawiliśmy rozszerzenie diety, a ja odstawiłam cały nabiał, cytryny, miód, orzechy, słodyczy itd. Pod koniec 5 miesiąca zaszczepiliśmy Bartoszka, szczepionką Infanrix hexa, przez bakterie przesunęły się nam szczepienia o trzy miesiąca i dobrze. Nie umiałam się zdecydować czy jestem za szczepieniami, czy przeciw, bałam się nie szczepić i bałam się szczepić. Dobrze że to się wszystko przesunęło w czasie. Tydzień po szczepieniach ja się rozchorowałam, na szczęście ból gardła, w porę zareagowałam i w miarę łagodnie zniosłam. Jeśli zobaczycie w parku zapakowaną kulkę/słupek z wózkiem to znak że to ja. W tym roku chorowałam cztery razy, a leczyłam się 'domowymi' i mam zwyczajnie dosyć. Odporność mam na poziomie zero. Moja rada dla wszystkich starających się, stymulujących się, lekarstwa którymi wspomagamy cykl przy leczeniu niepłodności,  później upragniona ciąża (w moim przypadku leżenie), laktacja osłabiają organizm (moja teoria), zadbajcie o odporność.

Nasz syn: z pewnością najpiękniejsze dziecko świata  (jak każde dziecko dla rodzica), mol książkowa, wybitnie uzdolniony muzycznie i po prostu mały śliczny chłopczyk, który na widok cyca zaczyna się uśmiechać i piszczeć, na widok TV robi się zaczarowany (nie pozwalamy oglądać), na widok wody w wannie podekscytowany. Wszystko chcę zjeść, albo przynajmniej spróbować. Chłopczyk, który czaruje uśmiechem zakładając wprawie na szyje pani Pediatry nogi, kiedy go osłuchuje, mierzy już 66cm waży 6780g (podobno za chudy),  ma już pierwszy ząbek! 

Kiedy to zleciało? 

...

Pamiętam o Tobie nie tylko dziś

pamiętam o Tobie  każdego dnia

Moja mała, kochana, kropeczka 

Moja słodka, malutka Córeczka 

Kocham Cie i tęsknie! 

                                      mama

a jednak cz.II

przydzielili nam łózko, przyszedł na wywiad anestezjolog, chirurg już na nas czekał. Dostałam zielone wdzianko. Wzięłam Bartoszka i poszliśmy na blok. Dzieci usypia się w obecności rodzica. Ten moment był dla mnie bardzo trudny. Nie spodziewałam się ze jestem tak słaba. Łzy napływały mi do oczu. Gadałam do niego bez składu i ładu. Biegające duże oczka patrzyły na mnie i błagały żebym ich stamtąd zabrała.  Po chwili zaczął dziwnie chrumkać. Przeraziłam się, pytałam się z dziesięć razy anestezjologa czy z nim wszystko w porządku. Chwilę później wyprosili mnie z bloku, musieli już zaczynać. Śpieszyli się, zabiegi/operacje robią taśmowo, mi również zależało na tym by jak najszybciej skończyli. Cały czas miałam wątpliwości czy dobrze robimy. Wróciłam do pokoju, byłam w nim sama. Patrzyłam w okno i na okrągło powtarzałam modlitwę, lży leciały mi jak dwa strumyki, bezsilność, bezradność. Nowy wymiar strachu. 

Po 20 minutach przyszedł chirurg, opowiedział jak przybiegała operacja. Powiedział że za chwile przyniosą mi Bartoszka. Poinformował jak dalej mamy postępować z raną. Anestezjolog przyniosła mi go na rękach, spał. Za jakiś parę minut zaczął się wybudzać. Zaczęłam go karmić, jadł  ulewał, płakał, krzyczał, kręciło mu się w głowie. Zmieniałam co chwilę mu ubranka. Nosiłam na rękach, próbowałam uspokoić, nic nie pomagało. Miałam puste piersi, mokrą koszulkę od ulewania, byłam załamana. Wypuścili nas późnym wieczorem do domu.  W domu powoli uspokoiliśmy się. Jak to mówią w domu nawet ściany/mury pomagają zdrowieć. Zaczął jeść. Dostawał przeciwbólowe co 6h, przez kolejne dwa dni. 

                                                                    cdn

Przepraszam, że tak rzadko piszę. Dziękuję za kciuki, maile, wsparcie, modlitwę. Bardzo mi/nam pomagacie! 

Cz.III napiszę wkrótce, nie bez przygód. Dziś czekamy na wyniki drugiego posiewu po operacji. Pierwszy wyszedł jałowy! Hura!

Rok temu - wspomnienia

Sierpień 2014. Monika, moja przyjaciółka. Jest właścicielką cukierni na Kazimierzu. Zawsze zabiegana, matka dwójki dzieci. Wpadła do mnie, późnym wieczorem, ze spóźnionymi życzeniami urodzinowymi z małym torcikiem. Posiedziała chwilkę. Odprowadzając ją do auta,  rozgadałyśmy się, jak zawsze. Usiadłyśmy przed blokiem na chodach, robiąc przerwę na papieroska. Pamiętam, wtedy czekałam na wyniki mojego leczenia, jak się później okazało bezskutecznego. Opowiadałam jej jak serdecznie dość mam tych monitoringów, leków i tego wszystkiego co związane z moim leczeniem. Rozmawiałyśmy że może powinnam zrezygnować z tego wszystkiego i skupić się na adopcji, albo definitywnie zakończyć wszystko i skupić się np. na pracy. Powiedziała do mnie wtedy: 'Anka, spokojnie mówię ci, widziałam sen spacerujesz ze swoim synkiem. Mały ładny chłopczyk z kręconymi włosami' ... tiaaaa.

W połowie sierpnia wyjeżdżałam do Mamy, która była po wypadku, rozerwane płuco, ręka w gipsie, wstrząs mózgu. Ustaliliśmy z Doktorem, że jeśli dostane miesiączkę, to tym razem biorę Femare, a nie Aromek. Lepiej reagowałam na Femarę. Nie wykupiłam recepty. Przed wyjazdem nie było mi po drodzy do apteki w której Femare można kupić na sztuki. Miałam jeszcze trochę Aromka, spakowałam ze sobą. Wyleciałam.

Wracałam początkiem września, z problemami żołądkowymi. Naszpikowana lekami, kroplówką wszystkim by dojechać i nie przekładać biletu na później. Wymiotowałam dalej niż widziałam, ale twardo upierałam się że lecę. Mam dwóch braci (dotychczas chwaliłam się tylko jednym), obaj są lekarzami. Jeden kardiolog, starszy.

Drugi chirurg, młodszy (w trakcie specjalizacji nie zgadniecie jakiej). Obaj z powołania. Kochani chłopaki. Ja nie byłam tak zdolna jak oni.Wróć ...pamiętam, wtedy dzień przed powrotem, skończyłam brać Aromek. Myślę, że mój żołądek 'francuski piesek' już miał dość tej chemii, zbuntował się. Obiecałam sobie, że zrobię przerwę by trochę podreperować zdrowie. Wróciłam, zapisałam się do gastrologa. Poszłam też na monitoring, nawet urósł jakiś pęcherzyk, kolejny monitoring w piątek., niedziele .... 

19 września, za namową Asi z 'Projekt szczęście' odrywam się od biurka i lecę zrobić badania BetaHCG, niechętnie. Jak by nie to że diagnostykę otworzyli 'pod nosem' nie poszłabym wcale, wiadomo wynik 1 nie muszę mieć na piśmie. Pani w diagnostyce, dobrze już mnie zna, pobierając krew mówi: 'będę trzymać kciuki by już tym razem na pewno się udało i postaram się zrobić wynik na cito'. W pracy po dwóch godzinach nic innego nie robiłam jak tylko odświeżałam stronę diagnostyki. Jest! Beta 13,47.  Złapałam telefon wybiegając na korytarz. Dzwonie do męża i szeptem do niego mówię 'Jestem w ciąży'. 

21 września wynik Bety 46. 
Emocje są jak dzikie konie!

a jednak cz.I

myślałam że już mamy za sobą, jak że byłam naiwna. Posiew wyszedł zły, znowu bakteria.
Znowu, znowu, znowu ... kolejna wizyta, tym razem u chirurga. Wtorek 17, zebraliśmy się, jedziemy. Sympatyczny doktor, spokojny, opanowany zaprosił nas do gabinetu. Wchodzimy ogląda Bartoszka i mówi: 'trzeba to operować, nie ma na co czekać, zapraszam jutro o 16:30, proszę nie karmić syna 4h przed, będziemy robić pod pełnym znieczuleniem'.  Wyszłam blada jak ściana, w uszach tylko 'pełne znieczulenie, pełne znieczulenie, pełne znieczulenie', dopiero po chwili dotarło do mnie jeszcze coś 'nie karmić 4h przed, nie karmić 4h przed...'. Jak mam wytłumaczyć 3 miesięcznemu (ciut ponad)  dziecku że nie dam mu jeść, jada co 2,5h-3h. Widziałam tylko jeden plus, że to wszystko jest z dnia a dzień. 

Środa, nie powiem, żebym spała jak zabita. W powietrzu czuć strach, nie gadamy nawet że sobą. Dyplomatycznie, przed wyjściem męża do pracy, umawiamy się o której ruszamy. Za chwile zbieram się z Bartusiem na spacer, spacerujemy w nasze ulubione miejsca. Odwiedzamy po drodze kościół. W głowie zaczynają wirować myśli. Dochodzi do mnie że Bartuś jest nieochrzczony, a tu pełne znieczulenie. Z tą myślą wracamy do domu, piszę smsy do wszystkich księży w moim telefonie z prośbą o radę. Uspokajają i obiecują modlitwę, z tą myślą jest ciut lżej.  Karmimy się, bawimy się. O 15 zbieramy się i jedziemy. 

Znikamy z Bartusiem za drzwiami bloku operacyjnego, nasz Tata zostaję na korytarzu.

wyganiamy bakterii

Przede wszystkim dziękuję za wskazówki, pod przedostatnim postem.

U Nefrologa byliśmy prywatnie. Zapisani na 18:20 weszliśmy do gabinetu 19:20 taka kolejka. Mały był marudny, to jego czas zabawy i przygotowywania się do kąpieli i snu. 'Klinika' zrobiona z kilku mieszkań. Jednemu dziecku, póki czekaliśmy, spadła na głowę futryna. Wszędzie schodki, schody, schodeczki. Na tablicy wypisanych z 30 lekarzy. Nie rozumiem, nie można wynająć normalne pomieszczenie i pracować jak człowiek dla człowieków i nie latać po tych labiryntach? Wiadomo liczy się kasa, nachapać jak się tylko da, póki się jest na fali... szanujcie się, ufff! Dobra, jesteśmy w gabinecie. Starsza pani Doktor, pracuje w Prokocimiu, podobno najlepsza. Pokazałam jej wszystkie wyniki. Zadaje konkretne pytania, odpowiada ale nie o tym o co pytam. Uznała że nie trzeba leczyć, że dziecko zdrowe i że za miesiąc zrobić usg brzucha kontrolnie. Można nawet szczepić, ona nie widzi zastrzeżeń. Wyszliśmy zadowoleni, a jak inaczej, usłyszeliśmy to co chcieliśmy usłyszeć 'zdrowe!'. Wracamy do domu, trwa sielanka do środy. W środę rozmawiam ze swoim starszym bratem, który jest kardiologiem, opowiadam jak to nam powiedzieli, że zdrowe i że super. Posłuchał mnie i wytoczył taki monolog, że telefon się trząsł razem ze mną:) Doczekałam się rana. Miałam skierowanie od nefrologa na NFZ. Lecę na Strzelecką zapisać się do specjalisty. Termin 7 październik, cud że tego roku. Stojąc jak słonecznik na słońcu, rozmyślałam co robić. Czasu też nie miałam za wiele, przecież trzeba wrócić i nakarmić małego, który został z Babcią. Wymyśliłam pod tym upałem, że pójdę do tej doktorki co nas prowadziła w szpitalu i pokaże jej te wszystkie posiewy. Udało się ją złapać, czekałam tylko godzinę pod jej drzwiami, była zajęta. Pooglądała wyniki, zaleciła powtórzyć badanie w ich laboratorium. Wróciłam do domu, zadowolona, udało się coś upolować. Rano wyszorowałam całą hydraulikę Bartusia. Oktaniseptem, Rivanolem itd. Udało się nawet sprawnie złapać środkowy strumień. Laboratorium i czekamy czy coś urośnie. Na drugi dzień idę, klepie zdrowaśki po drodze, dostaje wstępny wynik - znowu bakteria, jednak jest. Z wynikami idę do pediatry na odział. Wypisała leczenie, podbiła swoją pieczątką. Mówi żebym szła do swojego pediatry po receptę z tą karteczką. Chciałam się jej podpytać, czy nie za mały na tabletki itd, to dostałam ochrzan. 'Ja pisze, a niech mama sama decyduje czy stosować' - kużwa no. Pediatrica, która wypisała nam skierowanie do szpitala, była bardzo zdzwiona postawą naj specjalisty Nefrologa. Wypisała receptę i kazała zaczekać do ostatecznego wyniku badania i wtedy ew. zacząć brać leki. Braliśmy lek tydzień 1/4*2 tabletki  wymieszany z mlekiem. Skończyliśmy brać w sobotę, teraz po 10 dnia od zakończenia będziemy powtarzać posiew. Jeśli nadał coś wyjdzie mamy skierowanie do urologa/chirurga.

Rośniemy

Najlepszym pediatrą okazał się mój brat kardiolog. Najwyraźniej każdą opinie należy podważać. Zapomniałam że tak jest, przez 2,5 roku prowadził mnie Doktor któremu ufałam, nie czytałam googla, nie pytałam się braci. Oduczyłam się myśleć że lekarz lekarzowi nie równy, dwóch lekarzy trzy opinii.